OKB Hastasının Görüşmesinden Notlar

OBSESİF-KOMPULSİF BOZUKLUĞU OLAN BİR HASTAYLA PSİKİYATRİSTİN GÖRÜŞMESİNDEN NOTLAR

Dikkat: Bu görüşmedeki notlar hastanın izni ile internet ortamında paylaşılmaktadır. İzinsiz olarak herhangi bir başka ortamda bu bilginin kaynak göstermeden kopyalanması ve yayını yasal sonuçlar doğurur...

Prof. Dr. Haluk Savaş, genç kadın bir hasta ile Obsesif-Kompulsif Bozukluk (takıntı hastalığı) üzerine konuşmaktadır. Çok ilginç konular gündeme geliyor...


Psikiyatrist: .........Hanım daha önceden Obsesif-Kompulsüf Bozukluk nedeniyle bize geldiniz.

Hasta: Evet.

Psikiyatrist: Ben değişiklikleri merak ediyorum. Bize ilk kez Şubat 2016’da geldiniz.

Hasta: Evet, 26 Şubat benim doğum günümdü ve buraya gelişim benim gerçekten doğduğum gün oldu diyebilirim.

Psikiyatrist: Çok güzel. Şimdi bakıyorum, temizlik takıntılarınızın olduğunu söylemişsiniz ilk gelişinizde.

Hasta: Evet.

Psikiyatrist: Mesela eve misafir alamadığınızı söylemişsiniz. Ne olacak diye düşünüyorsunuz, ev kirlenecek diye mi düşünüyorsunuz?

Hasta: Eve misafir alınca evet evimin kirlendiğini düşünüyorum.

Psikiyatrist: Evinizin pis olacağını düşünüyorsunuz.

Hasta: Evet.

Psikiyatrist: Başka?

Hasta: Eve misafir alamıyordum, başka birinin evine gittiğimde yere ayaklarımla basamıyordum. Kendime ait özel “halı ayakkabım” vardı ve onunla basabiliyordum. Namaz kıldığım için kendime ait bir seccadem var. Kimsenin seccadesinde namaz kılamıyordum. Şu an bunların hepsini bırakmış durumdayım. En önemlisi alışveriş merkezi konusundan bahsetmiştim. Alışveriş merkezlerinde bulunan mescitlere halı ayakkabısı ile giriyordum ve insanlar bu nedenle beni her defasında uyarıyorlardı. “Halıda pis ayakkabı ile gezme” diyorlardı, ben de “hayır bu benim sadece halıda giydiğim temiz bir ayakkabı!” diyordum.

Ama şu an onu bırakmış durumdayım ve kendi ayaklarımla basabiliyorum. 

Psikiyatrist: Halı ayakkabınızı bıraktınız yani?

Hasta: Evet. Seccademi de bıraktım.

Psikiyatrist: Her yere seccade mi götürüyordunuz?

Hasta: Evet, seccadesiz hiçbir yere gitmiyordum. Onu da bıraktım, her yere rahat bir şekilde girip çıkabiliyorum. Yani o sıkıntılarımın %99’u gitti diyebilirim size. O kadar rahatladım yani. Hayatımın çok rahatladığını hissediyorum. Market alışverişinde veya eve misafir geldiğinde çok rahatım, en azından gülebiliyorum, suratım sallanmıyor. Arkalarından hiçbir iş yapmıyorum. Sadece arkalarından yaptığım tek şey bulaşıkları yıkamak bu da gayet normal. Başka da anormal olarak yaptığım hiçbir şey yok.

Psikiyatrist: Peki, daha önce çocuklarınızın tuvalet terliği ile dışarı çıkmasından tedirgin olduğunuzu söylemiştiniz değil mi?

Hasta: Evet evet hocam vardı onlar.

Psikiyatrist: Peki bir değişme var mı?

Hasta: Tuvalet terliği ile evin içine giriyorlardı.

Psikiyatrist: O da çok hoş bir şey değilmiş :)

Hasta: Tabii ki. Evime gelen misafirler tuvalete rahat giremiyorlardı. Şimdi onlar da çok rahat giriyorlar, abdest alıyorlar. Ben de arkalarından hiçbir şey yapmıyorum, havlumu bile değiştirmiyorum yani. Örneğin kayınvalidemi misafirliğe aldım, yemek ve aynı zamanda evimde yatıya kaldı. Ondan sonra günlük kıyafetleri ile yattı. Ben hiçbir sorun çıkarmadım, çok rahattım ve hiçbir şey söylemedim ona. Sadece tek yaptığım şey, çocuğumun yatağında yattığı için çarşafları değiştirdim. Başka da yaptığım hiçbir şey olmadı.

Psikiyatrist: Çok iyi, sizi tebrik ederim. Önceki görüşmede şöyle demişsiniz: “Yol karanlık, nereye gideceğimi bilmiyorum, nasıl gideceğimi bilmiyorum, ışık bir yansa yolumu bulacağım.”

Hasta: Evet. Işık sayenizde çok güzel yandı. Artık önümü görebiliyorum. Hocam bunun için ruh hali çok önemli. Eğer ruh haliniz iyi değilse hayat size zehir oluyor. Yani vücudunuz sadece bir ceset, içinizdeki o insan başka yerlerde geziyor sanki ve sizi çok fazla rahatsız ve mutsuz ediyor. Sizin mutsuzluğunuz ise çevreye yansıyor; yani yaşamanın hiçbir anlamı olmuyor. İntihar düşüncelerine kadar gidebilecek duruma geliyor. İnsanın bu halleri düzelince hayatın ne kadar güzel, kolay ve anlamlı olduğunu görebiliyorsunuz. Saçma sapan şeyler için çok huzursuzluklar yaşadım ama artık yaşamıyorum.

Psikiyatrist: Eşiniz sizin için şöyle bir cümle kurmuş: “Bizi sanki eğitimli bir köpek gibi yaptı.”

Hasta: Evet evet, öyleydi. Şimdi hiç karışmıyorum, o da hiçbir şey demiyor. Artık herkes özgür. İstedikleri gibi oturabiliyorlar, yiyebiliyorlar.

Psikiyatrist: Çok iyi. Daha önce defalarca psikiyatriste gitmişsiniz galiba.

Hasta: Evet.

Psikiyatrist: Hiçbir ilaçtan fayda görmediğinizi söylemişsiniz.

Hasta: Evet, ilaçlardan hiçbir fayda görmedim. Psikoterapide aldım ama sonradan hastalığım tekrarladı hatta daha da kötüye gittim.

Psikiyatrist: Ama aldığınız psikoterapi Obsesif-Kompülsif Bozukluğa (takıntı hastalığı) özgü bir psikoterapi değilmiş galiba.

Hasta: Evet evet aynen öyle. Sadece müzik dinlemiştim.

Psikiyatrist: Yani Bilişsel-Davranışçı bir psikoterapi almadınız mı?

Hasta: Hayır sizinkinden farklı bir tedaviydi.

Psikiyatrist: Yani yeni aldığınız Bilişsel-Davranışçı terapi tamamen belirtilere yönelik bir terapi değil mi?

Hasta: Kesinlikle. Sizinle çok iyi çalıştığımızı düşünüyorum...

Psikiyatrist: Çok güzel. Şimdi fluoksetin kullanıyorsunuz. Daha önceden paroksetin kullanmışsınız, sonradan bunu değiştirmişiz.

Hasta: Evet.

Psikiyatrist: İlacın bırakılmasının nedeni neydi?

Hasta: Kilo yapmıştı.

Psikiyatrist: Cinsel isteksizliğe de yol açmış mıydı?

Hasta: Tabi, o da vardı.

Psikiyatrist: Peki fluoksetinde böyle bir şey hissettiniz mi?

Hasta: Fluoksetin değil de sanki aripiprazolün kilo yaptığını düşünüyorum.

Psikiyatrist: Evet haklısınız, aripiprazol kilo yapabilir.

Hasta: Aripiprazol’ü hayatımda istemiyorum artık. Çünkü kilo almak istemiyorum. Antideprasanların yüzünden bayağı kilo almıştım. Sonrasında 30 kiloya yakın kilo verdim ve bunları tekrar almak istemiyorum.

Psikiyatrist: O zaman aripiprazolü isterseniz kesebiliriz ama aripiprazol güçlü bir antipsikotiktir. Sonuçlara bakalım duruma göre geri dönebiliriz ilaca. Ama tamamen keseriz diyemiyorum, en kötü ihtimalle dozunu azaltabiliriz.

Hasta: Hı hı, peki.

Psikiyatrist: Fluoksetin üç tane mi alıyordunuz?

Hasta: Evet.

Psikiyatrist: Fluoksetinin size doğrudan bir yan etkisi yok öyle mi?

Hasta: Bilmiyorum hocam tam olarak. Benim şu an en önemli sorunum, ben kilo almak istemiyorum. Hatta benim kilo vermem için ne gerekiyorsa yapabilirsiniz :)

Psikiyatrist: Anladım, duruma göre aripiprazolü kesebiliriz o zaman.

Hasta: Tamam hocam.

Psikiyatrist: Benim kilo vermek için yeni öğrendiğim bilişsel davranışçı bir teknik  var. İsterseniz onu size de öğretebilirim.

Hasta: Çok iyi olur hocam.

Psikiyatrist: Bu tekniği dinledikten sonra 2 haftada 2 kilo verdim. Aslında bir düşünme tekniği. Amerikan Psikiyatri Kongresinde 2016’da Bilişsel-Davranışçı Tekniğin kurucusu olan Aaron Beck’in kızından (Judith Beck) dinlediğim bir tekniktir. Çok basit bir teknik aslında. “Acıkmak mideyle ilgilidir”, diyor. “Eğer gerçekten acıkmışsak midemiz kazınır. Ama bir şeyler yemeyi arzu etmek çoğunlukla psikolojiktir. Bir gerilim olduğunda, endişelendiğimizde veya uykusuz olduğumuzda bir şeyler yemek isteriz.” 

Hasta: Evet hocam aslında elimiz boş durmasın sürekli bir şeyler atıştıralım deriz.

Psikiyatrist: Evet. Oysa toplantıdaki hanımefendinin anlattığı şey şuydu: “Yemek yemenin iki türü vardır. İlki gerçekten acıkınca mideniz kazınır ikincisi ise gerçekten acıkmazsınız yani midenizde bir kazınma olmaz ama yaşadığınız diğer problemlerden dolayı öfke ve gerilim hisseder ve sonuçta yemek yemek istersiniz. Eğer mideniz kazınmıyorsa bir şey yemeyin çünkü tam olarak acıkmamışsınızdır.” Aslında tam da Bilişsel-Davranışçı Terapiye uygun bir söylem bu ve basit bir teknik. “Eğer o anda yemek yemek istiyorsanız durup düşünün, midenizde bir kazınma var mı, eğer yoksa bir şeylerle uğraşıp o yemek yeme arzusunu bastırın. Kitap okuyabilirsiniz, dışarı çıkabilirsiniz veya herhangi bir şeyle uğraşabilirsiniz.”

Hasta: Evet hocam aslında bildiğimiz bir şey bu ama uygulamıyoruz.

Psikiyatrist: Evet.

Hasta: Bu yöntemi hem kendim uygulayacağım hem de arkadaşlarıma ve çevremdekilere de önereceğim.

Psikiyatrist: Çok güzel! :)

Hasta: Kilo almak istemiyorum hocam ilaçlar yüzünden. Çünkü verdiğim kiloların 5-6 kilosunu tekrar aldım. Bu da beni rahatsız ediyor.

Psikiyatrist: O zaman biz aripiprazolü ve fluoksetini keselim. Ama tedaviyi kontrolsüz bırakmamak lazım.

Hasta: Hı hı.

Psikiyatrist: İyi gidiyorsunuz ama size önerim tedaviyi direkt kesmemeniz.

Hasta: Peki hocam.

Psikiyatrist: Peki bir sonraki randevunuza ne zaman gelmek istersiniz?

Hasta: Bilmiyorum hocam siz nasıl derseniz?

Psikiyatrist: Zaten belli bir mesafe aldınız...

Hasta: Ben belli bir mesafe değil bayağı bir mesafe aldım hocam.

Psikiyatrist: Çok güzel. O zaman 3 ay sonrası için randevu verelim size. Uygun mudur?

Hasta: Eylül uyar hocam.

Psikiyatrist: Tamam. Ama yine bir aksaklık olursa ulaşın bize, telefonla da ulaşıp sorunu anlatabilirsiniz.

Hasta: Peki hocam çok teşekkür ederim.

Psikiyatrist: İstediğiniz zaman ulaşabilirsiniz bize.

Hasta: Peki hocam kendimi çok daha iyi hissedersem Eylül’ü sarkıtabilir miyim? Ekim veya Kasım’a yoksa Eylül’de kesin geleyim mi?

Psikiyatrist: Sarkıtabilirsiniz. Kendinizi iyi hissederseniz olur.

Hasta: Peki hocam o zaman bir sonraki seansta görüşmek üzere.

Psikiyatrist: Görüşürüz, hoşçakalın.

ok Okunan Hasta ykleri
  • Bipolar Bozukluk Hastasının Sorularına Psikiyatristin Cevapları

  • Temizlik Hastalığı Nedeniyle Hayatı Çok Güçleşen Hastanın Öyküsü 1

  • Bipolar Bozukluğu Olan Genç Erkek Hasta ile Psikiyatristin Görüşmesinden Notlar 1

  • Bipolarda Hamilelik ve Artmış Cinsel Dürtü

  • OKB Hastasının Görüşmesinden Notlar